Wyspa Tajwan (z wyłączeniem Pescadores) na początku był zaludniony przez polulację Austronesian. Skolonizowana przez Duńczyków w 17 wieku, następnie pod wpływem Chińskiej dynastji Han, włączając imigrantów Hakka z rejonów Fujian i Guangdong. Hiszpanie krótkotwale okupywali północną część wyspy, ale zostali oni wyparci przez Duńczyków w 1642 roku.

W 1662 roku, Koxinga (Zheng Cheng-gong), z Dynastjii Ming, pokonał Duńczyków i stworzył bazę na wyspie. Siły Zheng zostały pokonane przez Dynastję Qing w 1683 roku. Od tego czasu, częsci Tajwanu były coraz mocniej zintegrowane z imperium Qing, aż do czasu gdy wyspa została przekazana do Japonii w 1895 roku po pierwszej wojnie Sino-Japońskiej. Tajwan produkował ryż i cukier na export do Japonii, również służył jako baza wypadowa dla sił japońskich podczas II wojny światowej. Japońska edukacja była obowiązkowa na Tajwanie i również niektórzy tajwańczyli walczyli podczas wojny po stronie japońskiej.

Po drugiej wojnie światowej partia Kuomintang (KMT) z Chin stworzyła rząd na Tajwanie. W 1949 roku, po utracie kontroli nad Chinami po chińskiej wojnie domowej, rzad ROC (republiki chin) z KMT przeniósł się do Tajwanu i Chiang Kai-shek ogłosił stan wojnny. Japonia oficjalnie zrzekła się praw terytorialnych do Tajwanu w 1952 roku, treść zawarta jest w traktacie pokojowym z San Francisco. Partia KMT rządziła Tajwanem przez 40 lat, aż do demokratycznych reform pod rządem Chiang Ching-kuo. Reformy kontynuowane przez Lee Teng-hui, doprowadziły do pierwszych wyborów prezydenckich w 1996 roku. W 2000 roku, Chen Shui-bian został wybrany na prezydenta, stając się pierwszym nie KMT prezydentem Tajwanu. W wyborach w 2008 roku wybrany został prezydent Ma Ying-jeou z partii KMT.

Mapa Tajwanu: